Hollend over de gracht

images
Zondagmiddag. Het mooie weer is voorbij. Donkere wolken drijven over de stad. Het zal wel gaan regenen. Maar wanneer? Aan de overkant holt een vrouw over de gracht. Zomerse kleding, ongemakkelijke schoenen, jong nog, klein van stuk. Zonder naar links of rechts te kijken rent ze verder, richting Prinsenstraat. Recht op haar doel af.

Heeft ze haar portemonnee en sleutels laten liggen? Holt ze terug om te kijken of die nog op het tafeltje liggen waar ze net nog zat?

Is ze op de vlucht voor een vreselijke man? Heeft ze iets ergs meegemaakt? Ik zie niemand achter haar aanrennen, maar misschien zit hij in een auto of op een scooter …

Zal ze eindelijk haar oude moeder weer terug zien, haar zus, haar man, na maanden afwezig te zijn geweest? Wachten die op haar bij de volgende brug? Staan er camera’s klaar?

Is dit een remake van ‘Lola rennt’  – nu in Amsterdam? De camera’s zijn goed verstopt, ik zie er geen een.

Wil ze voor het gaat regenen nog ergens naar toe? Maar het kan vijf minuten maar ook wel een uur gaan duren voor de eerste druppels vallen, het heeft dus weinig zin om daar zo hard voor te gaan lopen.

Doet ze het gewoon voor haar plezier? Even de benen strekken voordat ze weer achter de computer gaat zitten? Daar zag het toch iets te paniekerig voor uit.

Ik heb het niet gevraagd en weet het antwoord dus niet. Lastig want ik zie haar nu alsmaar voortrennen, de hele stad door – totdat de regen komt.

Zie ook: Filmscène http://wp.me/p1MauM-1Pw Gouden pak http://wp.me/p1MauM-2wc

Geplaatst in Amsterdam, Feiten en meningen | Tags: , , , , | 4 reacties

Andere toeristen vermijden

schermafbeelding-2016-09-25-om-10-22-30In een van de drukste winkelstraatjes van de binnenstad zag ik het boek liggen ‘How to avoid the other tourists – Amsterdam’. Ik herkende meten het verlangen om ergens geen toerist te zijn, maar te net te doen alsof je zomaar eens langs kwam, zonder rolkoffer, zonder stadsplattegrond of Google maps op je telefoon. Dat wil ik als ik in Berlijn  ben, in Stockholm, in Parijs.

Niet te willen zijn wat je eigenlijk bent is natuurlijk een illusie. Natuurlijk is het de moeite waard om naast alle gebaande paden ook eens te gaan kijken op de zijpaden, de omwegen te bewandelen, de donkere krochten en stegen van de stad of streek te bezoeken. Dat doet deze gids in vrolijk steenkolenengels. Die neemt je mee naar buurten rond het centrum waar het ook leuk is: De Hallen in West, de Pijp, het Sarphatipark, de Dappermarkt. Grappig is wel dat de makers van het boek zelf dan weer tochten organiseren naar deze buurten, toch weer toeristen samen met andere toeristen.

Het kan anders en beter.
Les 1: Vermijd alles waar de teksten in het Engels zijn.
Les 2. Neem in het centrum een willekeurige tram of bus, rijd mee tot het eindpunt en je zult belanden in een troosteloos winkelcentrum uit de jaren zeventig. Je ziet er de multiculturele Nederlandse samenleving aan je voorbijtrekken. Als het mooi weer is spelen er kinderen op de versleten speelplaatsen, hangen de hangjongeren te hangen, slepen vrouwen met boodschappentassen en rijden scootmobiels je van je sokken. Geen toerist te zien.
Als het slecht weer is waait en regent het tussen de flats en weet je niet hoe snel je weer terug wilt naar het warme centrum, naar de coffeeshops en al die andere toeristen.

site How to avoid … http://howtoavoidtheothertourists.com 

Geplaatst in Feiten en meningen, Amsterdam | Tags: , , | 2 reacties

Met de auto op en neer naar Beiroet – 1970 deel 2

p1040216-1Syrië was in 1970 een relatief rustig land waar de vader van de huidige president Hafiz al Assad de baas was. Zijn portret hing overal. Verschillende bevolkingsgroepen leefden meestal vredig naast elkaar. Ruzies gingen over veediefstal of verbroken huwelijksgeloften. Wel waren overal op straat militairen met wapens te zien, maar dat was vooral om te imponeren, formeel was het land nog steeds in oorlog met Israël.
We reden via slecht onderhouden wegen langs de kust, een welvarend deel van het land. Ook hier kregen we veel bekijks, toeristen kwamen destijds nauwelijks naar het land. Overal werden we uitgenodigd. De eerste nacht sliepen we in een villa niet ver van het strand bij een plaatselijke arts die heel tros was op het feit dat hij vijf zonen had. Beladen met fruit en verse broodjes gingen we verder, op weg naar Beiroet.

Ook in Libanon was nog geen sprake van onrust of revolutie. Het land gold als ‘het Zwitserland van het Midden-Oosten’, het was welvarend en modern. De burgeroorlog zou pas een paar jaar later uitbreken. We hadden de tip gekregen te overnachten op de Amerikaanse Universiteit. Die lag iets buiten het centrum, we kregen een mooie kamer op een soort campus. De meeste studenten waren met vakantie maar de paar studenten die er rondhingen wilden graag met ons praten in uitstekend Engels en ze lieten ons de stad zien. Vooral de rit langs de zee kan ik me nog goed herinneren. Ook bezochten we een Palestijns vluchtelingenkamp, dat vooral heel erg vol was, een soort stad in de stad.
We gingen meestal op goed geluk ergens eten, vaak liepen we de keuken in om aan te wijzen wat we graag wilden hebben: vaak was dat rijst met een of andere saus soms met kip of vis. De studenten namen ons ook mee naar een soort nachtclub waar alcohol werd geschonken. Toen het later werd waren er mannen die ons graag mee wilden nemen naar het strand, met blikken en handgebaren maakten ze duidelijk dat het niet ging om de halfvolle maan te bewonderen .
Elmer en Frans hadden de Daf in Turkije moeten achterlaten, ze zaten nu bij ons op de achterbank tussen de koffers en tassen.  p1040224We namen afscheid, zij zouden proberen naar Israël te komen, wij gingen via de Beka-vallei terug naar Syrië. We reden door de bergen van Libanon, speurend naar de beroemde ceders die we maar niet zagen. In Baalbeck liepen we als enige toeristen rond tussen de eeuwenoude pilaren van oude Griekse tempels. Een jonge man probeerde ons geld af te troggelen door te zeggen dat hij een officiële gids was, maar hij sprak alleen Arabisch. We gaven hem wat kleingeld en konden op ons eigen houtje al dat moois bekijken.
Die avond bereikten we de Syrische woestijn. In een klein stadje vonden we een slaapplek in een soort herberg met een mannenslaapzaal. Het was er benauwd en het stok naar pis. We ontdekten dat we ok op het dak konden slapen. Dat deden we maar. Op een dun matrasje, onder een heel vaak gewassen laken probeerden we te slapen. Boven ons hoofd zagen we de mooiste sterrenhemel die je je kunt voorstellen. Alles was ook zonder kijker duidelijk te zien, de Melkweg, sterrennevels. Ik kon er geen genoeg van krijgen.
De volgende dag reden we via Hama naar Aleppo. Namen die nu goed kennen en beelden oproepen van steden in puin. In Hama keken we vol bewondering naar de eeuwenoude watermolens,  in Aleppo reden we rond de citadel en dwaalden door de oude stad.
p1040221In vijf dagen zijn we toen weer naar huis gereden. Dwars door het hoge Taurusgebergte in Oost-Turkije, via de drukke gevaarlijke snelweg van Ankara naar Istanbul. Daarna de lange weg door Oost-Europa, Oostenrijk en Duitsland, eindelijk weer naar huis.
De auto deed het nog steeds prima. We zaten vol verhalen en begin september gingen we gewoon weer aan het werk.

Geplaatst in Feiten en meningen | 1 reactie

Randverschijnselen

rand-06

Tussen Amsterdam-Noord en Broek in Waterland, Broekmeerdijk

Steeds minder gaat mijn aandacht naar de stralende voorkant, maar kijk ik bij voorkeur naar de achterkant of de rand van al dat moois. Aan de rand van de stad tref je geen toeristen met rolkoffers aan maar mensen die zomaar hun bootje neerleggen en kans zien te overleven in de steeds maar drukker wordende stadsjungle. Er staan huisjes die dreigen te bezwijken onder het groen, oeroude caravans en campers uit het jaar nul.

rand-02

Aan het IJ, ’t Stenen Hoofd

rand-03

Achter begraafplaats St. Barbara, Spaarndammerdijk

Ik hou erg van ‘landjes’,  braakliggende stukken grond die van niemand lijken te zijn.Als kind speelde ik vaak op zulke landjes, bouwde er hutten, groef diepe gangen en klom in de hoogste boom om de Dom van Utrecht te kunnen zien.
In grote delen van de stad vind je zulke landjes niet meer, elke centimeter is ingetekend. Maar aan de rand zijn ze nog volop te vinden. Stadsstrandjes, paardenweilanden, bosschages.

rand-05

Amsterdam-Noord, zelfbouwkavels aan de Bosrankstraat

rand-11

Amsterdam-Noord, Papaverweg

rand-13

Tweedehands goederen bij Neef Louis

Opeens fiets je door lege industrieterreinen die langzaam in bezit worden genomen door enthousiaste zelfbouwers, door handelaren in tweedehands goederen. Loodsen vol fraaie rommel waar altijd wel weer iemand voor te vinden is. Opeens zie ik mijn oude Apple computer, met nog een gleuf voor de floppy disk. Zou-ie het nog doen?
De rafelranden kleuren en kruiden de stad. Lekker pittig.

Foto’s Willem Kalb, zomer 2016.
Neef Louis http://www.neeflouis.nl           Meer Amsterdam: klik op de tag ‘Amsterdam’ in het blauw in de rechter kolom.
Geplaatst in Amsterdam, Amsterdam-Noord, Feiten en meningen | Tags: , , , | 2 reacties

Onder en boven

Achter het huis Hindelaan 1

Mijn tante Bé was daar heel streng in: ’s ochtends was je je van boven, ’s avonds van boven en van onderen. Rechts hing de handdoek en het washandje voor boven, links de handdoek en het washandje voor van onderen. Mijn broertje en ik hadden een eigen wastafel in de slaapkamer, er was ook een badkamer met een ligbad maar die was voor tante Bé en mijn nichtje.
Jarenlang heb ik gedacht dat de scheiding der handdoeken – die bij ons even streng werd doorgevoerd als de scheiding tussen melk en vlees in een koshere keuken – te maken had met het feit dat mijn broertje en ik vaak zulke vieze voeten hadden van het buiten spelen. Het was Wil, een van onze vele dag-en-nachthulpen, die me wees op de vlekken in mijn onderbroek en duidelijk zei: daarom moet je je apart wassen.

Nog steeds gebruik ik twee aparte handdoeken. Die voor boven hangt rechts, die voor onder hangt links. Zo’n opvoeding werkt lang na.

 

Meer over mijn vroege jeugdigen: Mee met het defilé http://wp.me/p1MauM-vw
Maintenee in Den Dolder http://wp.me/p1MauM-1bt Toen was de oorloge pas echt afgelopen http://wp.me/p1MauM-17A Een familiegeheim http://wp.me/p1MauM-Ch 

 

Geplaatst in Feiten en meningen, jeugdherinneringen | Tags: , , , | 3 reacties

Stip

Wat hadden ze daar lang naar uitgekeken. Hun eigen stip, hun leidraad, het baken dat zou leiden naar een heldere toekomst.
Nooit meer onzekerheid, weg met alle vage praat, loze beloften en holle vaten. Die stip op de horizon was als een Ster van Bethlehem.  Een hoopvolle belofte, een visie waar iedereen op zat te wachten.
Helaas – toen ze heel goed keken bleek de stip niet meer te zijn dan een vogelpoepje op de voorruit.

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , | 1 reactie

How long is now – Tacheles Berlijn

dsc02337

Al meer dan tien jaar staat deze filosofische vraag op de muur van het enorme gebouw aan de Oranienburgerstraße. De muurschildering wordt geflankeerd door een zwartwitportret, de mondhoeken cynisch naar beneden getrokken, vermoedelijk gebaseerd op een foto van Marlène Dietrich uit de jaren dertig. Hoe lang nog?schermafbeelding-2016-09-14-om-10-02-22

Het grote gebouw met de indrukwekkende hoge poort heeft me zolang ik al in Berlijn kom altijd gefascineerd. Toen ik voor het eerst in Berlijn was, eind jaren zeventig, stond dit gebouw nog in Oost-Berlijn, ik kwam er voor het eerst langs in de tram, in de regen. Het was groot en donker, het leek wel een kathedraal.

Vorige week fietste ik opnieuw voorbij. Een deel van het complex is definitief afgebroken, er staan nu schuttingen rond de vlakte die helemaal loopt tot aan de Friederichstraße, er zijn bulldozers in de weer. Wat staat hier te gebeuren? Het gebouw zelf wordt nog steeds niet aangepakt. Blijft dat staan?

file_1440x1080_000369

‘Hoelang duurt nu’ is een vraag die goed past bij dit enorme complex met zijn roerige geschiedenis.

27d2489b2506bc36aa0dddf5618c8f6aAan het begin van de twintigste eeuw werd de Friederichstraße-passage gebouwd als een voor die tijd hoogst modern winkelcentrum, vol elektrisch licht met een eigen buizenpostsysteem. De winkelpassage liep van de Friederichstraße door tot de Oranienburgstraße
Maar de winkels gingen failliet en het was Wolf Wertheim die er een van zijn Berlijnse warenhuizen begon. Maar ook dit warenhuis overleefde de Eerste Wereldoorlog niet en een reeks van andere eigenaren volgde, onder wie AEG die de ruimte in de jaren twintig gebruikte om hun moderne elektrische apparaten te tonen onder de naam ‘Haus der Technik’.
dsc02325In de nazitijd deed het gebouw dienst als opleidingscentrum, als technische centrale, als gevangenis. Tijdens de slag om Berlijn werd het gebouw flink beschadigd, maar het grootste deel stond nog altijd fier overeind.
Er was geen duidelijke eigenaar meer en niemand stopte geld in onderhoud of aanpassing van het gebouw. In de jaren vijftig werd de grote zaal van het gebouw veranderd in een bioscoop ‘Oranienburger Tor Lichtspiele, OTL’ tot de sluiting in 2012 is er steeds een bioscoop in het complex geweest. Allerlei bedrijven maakten gebruik van de mogelijkheden die het enorme gebouw bood, maar alles was tijdelijk want de overheid was toch van plan het gebouw af te breken.
In de jaren tachtig maakte de Oost-Berlijnse overheid plannen voor sanering van de buurt en daarin paste deze grote ruïne niet meer. Een deel werd in 1982 inderdaad opgeblazen, de grote ingangshal bleef gespaard.
Het gesteggel over de toekomstige bebouwing ging lang door en na de Wende was er in de situatie niets veranderd.
imgresKunstenaars, radicalen en zwevers namen het gebouw in bezit, het werd het een beroemd kunstcentrum dat de fraaie naam ‘Tacheles’, kreeg, Jiddisch voor ‘klare taal’. Tacheles werd beroemd bij kunstenaars over de hele wereld, het werd een bolwerk van het verzet tegen de uitwassen van het kapitalisme. De graffiti uit die tijd zit nog steeds op de muren, het enorme gebouw werd een vrolijk kunstcentrum met ruimtes voor toneel, concerten, ateliers en elk weekend feest.

schermafbeelding-2016-09-14-om-09-50-09Projectontwikkelaars lieten hun oog steeds vaker vallen op het enorme gebied dat Tacheles bestreek, er ontstonden tal van plannen voor enorme nieuwbouwprojecten.
De kunstenaars hadden een formeel huurcontract (tegen betaling van 1 DM per jaar!) maar dat liep in 2009 af. In 2012 was het definitief voorbij met het feest. De laatste krakers moesten het het pand verlaten, een deel van de bedrijven die beneden in het pand huisden was volgens de geruchten uitgekocht voor een miljoen euro.schermafbeelding-2016-09-14-om-11-38-43

schermafbeelding-2016-09-12-om-13-58-27

Een van de vele nieuwbouwplannen met helemaal rechts de grote poort die zou blijven staan, er komt ook weer een ‘passage’.

De plannen voor de nieuwbouw zijn talloze keren veranderd en aangepast. Een voorwaarde van de Berlijnse overheid is dat het centrale deel van Tacheles in de nieuwbouw wordt opgenomen en zo behouden zal blijven.
De muurschildering zal echter verdwijnen. Dan is het ‘nu’ echt voorbij.

Zie voor meer over Berlijn de tag ‘Berlin – Berlijn’ rechts in het blauw.
Meer over buizenpost – internet anno 1860 http://wp.me/p1MauM-Wq 

 

Geplaatst in Berlijn, Feiten en meningen | Tags: , , , , , , | 1 reactie

Doorkijkjes in Berlijn

_mg_0830

Heckmann Höfe, met uitzicht op de synagoge in de Oranienburgerstrasse

De Berlijnse wijk ‘Mitte’ ligt inderdaad ongeveer in het midden van het grote Berlijn. Vlakbij de Alexanderplatz, tegen Prenzlauerberg aan. Het is een voormalige Joodse buurt en als je goed kijkt zie je nog een Joods verpleeghuis, een monument voor de weggevoerde Joden en – niet te missen – de mooi opgeknapte Grote Synagoge die overal bovenuit troont. Op ‘Stolpersteinen’ is in enkele woorden de tragiek van de Holocaust weergegeven: verdreven uit Praag, vermoord in Theresienstadt.
_mg_0843Opvallend veel oude gebouwen zijn bewaard gebleven. Oude fabrieken, kantoorgebouwen en heel veel woningen. In de DDR-tijd is deze buurt een beetje verwaarloosd. Na de Wende is er heel veel opgeknapt, mooi gemaakt. Hier en daar staan gebouwen die nog aan de beurt moeten komen. Soms is er na de Tweede Wereldoorlog vrijwel niets aan gedaan, de kogelgaten zijn nog te zien. Veel van de huizenblokken hebben de voor Berlijn zo kenmerkende grote binnenplaatsen.
Aan de straatkant bevonden zich de duurste woningen, hoe verder je maar achten kwam hoe armoediger het werd. Er zijn  complexen met wel drie of vier van zulke binnenplaatsen achter elkaar.
Soms worden de binnenplaatsen alleen maar gebuikt om de vuilnisbakken neer te zetten of fietsen te stallen, steeds vaak ook zijn ze in gebruik als kinderspeelplaats, als tuin met een echte moestuin en stralende hoge zonnebloemen.
Enkele binnenplaatsen dicht bij de Alexanderplatz zijn chique geworden met veel kleine winkels, terrassen en cafés.
De beslotenheid van deze binnenplaatsen maakt er intieme pleintjes van waar het goed toeven is op deze stralende zaterdagochtend.

_mg_0831
_mg_0851
_mg_0862
_mg_0842

Het is deze zaterdag voor de kinderen die voor het eerst naar de ‘grote’ school gaan een feestdag, ze worden ‘eingeschult’, een kleine plechtigheid waarvoor de leraren hun mooiste kleren hebben aangetrokken. De kinderen krijgen een enorme grote zak met snoep mee, al honderd jaar traditie in Duitsland. De leraren gaan na de korte plechtigheid lekker buiten eten, aan lange tafels versierd met bloemen luiden ze het begin van het nieuwe schooljaar in.
_mg_0866
Een heerlijke buurt om zo maar wat rond te dwalen. Overal is er wel gelegenheid om wat te drinken en te genieten van zelfgemaakte ‘Kuchen’. Een aantal straten zijn druk met toeristen, maar als je iets verder doorloopt is het rustig en ‘echt Berlijns’. Het drukst is het in de Hackeschen Höfe aan de Rosenthaler Strasse 40 en de ernaast gelegen Rosen Höfe. Deze binnenplaatsen lopen in elkaar over en lijken wel een modern winkelcentrum.
Veel rustiger is het wat verderop  in de Sophienhof in de Sophienstrasse waar nog een indrukwekkende oude naaimachinefabriek staat, nu een kunstcentrum en een klein theater.

_mg_0856-1

Ingang Sophienhof met mooi opschrift, een stukje geschiedenis van de arbeidersverenigingen.

Foto’s: Willem Kalb.
Meer over Berlijn: gebruik de ‘tags’ in de rechterkolom in het blauw: Berlin, Berlijn.

Geplaatst in Berlijn, Feiten en meningen | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Voorheen een vliegveld

Tot 2008 was het vliegveld Tempelhof nog in gebruik. Vooral tijdens de periode van de Koude Oorlog toen de Russen probeerden West-Berlijn te isoleren en de Westelijke geallieerden een luchtbrug organiseerden om de stad te kunnen blijven bevoorraden vlogen dagelijks tientallen vliegtuigen boven dit deel van de stad.Het vliegveld ligt echter te dicht bij een groot aantal woonwijken. Het stadsbestuur besloot niet meer te investeren in dit vliegveld en zette alle kaarten op het te bouwen nieuwe vliegveld Berlin-Brandenburg dat echter nog steeds niet klaar is, geplaagd wordt door tal van tegenslagen en ook steeds duurder wordt. Maar Tempelhof is  nu echt dicht. In 2007 bracht ik vrienden uit Londen nog weg die vanaf Tempelhof vlogen. Ik dronk koffie in die enorme entree.

Berlijn moet het nog even doen met het kleine vliegveld Tegel, ook dicht tegen de stad aan, in het noord-oosten en het grote voormalige Oost-Duitse vliegveld Berlin-Schönefeld, in het zuiden van de stad dat helemaal wordt overgenomen door het nieuwe Willy Brandt vliegveld, Berlin-Brandenburg.

img_1272

De grote entreehal, foto Wikipedia – deze keer mocht ik er niet in om even te kijken.

 

img_0800-1Tempelhof stamt uit de late jaren dertig, duidelijk een voorbeeld van de architectuur uit het Derde Rijk. Het was toen het modernste en drukste vliegveld van Europa. Er staan nog altijd een groot aantal grote gebouwen zoals de enorme entreehal en een serie hangars. Hier en daar zijn bedrijven in deze leegstaande gebouwen getrokken, nog steeds zoekt de Berlijnse overheid naar een goede invulling. In een referendum heeft de bevolking zich uitgesproken voor de sluiting van het vliegveld. Wat er met dat enorme terrein moet gebeuren staat nog steeds niet vast. Er zijn heel veel plannen gemaakt, voorlopig ligt de enorme vlakte er nog leeg bij.  

Aan de rand komt waarschijnlijk hier en daar aangepaste woningbouw. Maar het grote middenterrein blijft leeg. Wielrenners trainen op de oude startbanen, er wordt geskeelerd, gejogd. Dit weekend is er een dancefestival en zijn er wedstrijden in het oplaten van reuzenvliegers. Er zijn stadstuinen, speeltuinen en schuilhutten om de vogels waar te nemen die het gigantische terrein in bezit hebben genomen.

Bezoek aan de gebouwen  is mogelijk speciale excursies http://www.thf-Berlin.de

Foto’s: Willem Kalb september 2016

Geplaatst in Berlijn, Duitsland | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kan de NS wel goed tellen?

Schermafbeelding 2016-09-03 om 22.53.49
Als regelmatige bezoeker van het Centraal Station van Amsterdam was het me nooit opgevallen. Maar op weg naar huis vroeg een mevrouw me in de trein uit Enkhuizen of het ver was van perron 8 naar perron 10. Ze had maar twee minuten om over te stappen. Hoe zit dat? Je hebt ‘sporen’ en perrons. Ik ging er altijd van uit dat spoor 1 langs perron 1 lag en zo verder. Ik begon te tellen en raakte in de war …
Toen we op CS aankwamen en ik voor de zekerheid het even nakeek, zag ik tot dat spoor 7 en 8 op hetzelfde perron lagen, voor spoor 10 en 11 moest je een trap verder richting IJ-zijde. Toen zag ik het: spoor 9 was nergens aangegeven.
Voor de mevrouw was het makkelijk, zij hoefde maar een perron verderop te zijn zij zou haar trein wel halen, maar ik zat met een probleem. Het verloren spoor.

Ik liep naar de grote middentunnel en keek eens naar de bordjes: Spoor 1 (alleen 1a in de richting Zaandam, geen 1b), spoor 2a, 2b, allemaal bij dezelfde trap. Bij de volgende trap: spoor 4a, 4b en 5a, 5b. Dan de trap waar ik net vandaan kwam: 7a, 7b, 8a en 8b. De volgende trap ken ik ook goed daar vertrekt vaak de trein naar Hilversum/Amersfoort: spoor 10a, 10b, 11a en 11b. Bij de volgende trap de trein naar Schiphol: 13a, 13b, 14a en 14b. Helemaal achteraan aan de IJ-zijde het spoor 15a, 15b, met dat idioot smalle perron waar vandaan de internationale treinen vertrekken zoals de Thalys naar Parijs.
De perrons zijn niet genummerd, de sporen dus wel.

De sporen 3, 6 en 9 lijken helemaal verdwenen. Ze staan althans niet op de borden.
Nu zijn er heel veel mannen die alles over treinen weten en die vertelden me op verschillende websites dat de verdwenen sporen er wel zijn, ze liggen in het midden, tussen de andere sporen in. Ze liggen niet aan een van de perrons en worden gebruikt voor goederenvervoer of voor treinen die moeten rangeren en niet stoppen langs een van de perrons. Vandaar dat ze niet worden aangegeven. Maar als gewone reizigers weet je dat niet, je denkt dat ze bij de NS die goed kunnen tellen.

Plattegrond CS Amsterdam http://www.ns.nl/binaries/_ht_1458130669752/content/assets/ns-nl/stationsinformatie/a/amsterdam-centraal-plattegrond-2016-3mb

Geplaatst in Feiten en meningen | Tags: , , , | 2 reacties